Ik sloeg in m'n vorige log de spijker op de kop door over drukte te schrijven... Sinds m'n 3e blok op de universiteit is begonnen, heb ik het zeer druk! Dus maar weer flink aan de planningen etc, helaas is het ook nog een flinke opgave om me er aan te houden, maar elke dag is er weer een!

 

Op het moment ben ik ook weer flink aan het sporten, ik merk dat ik behoefte kreeg om meer te bewegen, m'n lichaam weer in conditie te brengen, zo goed en zo kwaad als dat kan met refluxklachten (maagzuur wat vrij omhoog kan komen). Ik maak al een tijdje gebruik van een 10-(soms meer)badenkaart in het zwembad, wat eigenlijk heel ideaal is: je bepaalt zelf wanneer je gaat en heb je eens minder tijd, dan betaal je niet voor niks! Wel is het dan een (klein) probleem om te bedenken wanneer je precies gaat. Pak je een vast tijdstip, kijk je per week (of zelfs per dag) of je de tijd en energie kunt vinden, of begin je er gewoon aan? Dan spelen er nog de omstandigheden ín het zwembad mee: ga je op tijden waarvan je weet dat het erg druk is of er bijvoorbeeld veel ouderen of juist studenten zijn?  

 

Al een hele hoop keuzes dus voordat je daadwerkelijk in het zwembad ligt! Nu heb ik de meeste keuzes al vrij snel gemaakt: aangezien ik het erg druk heb, kan ik het beter van tevoren inplannen en is het bv niet handig als ik een repetitie tot 's avonds laat heb om dan 's ochtends om 7 uur in het zwembad te liggen. Verder zorgt een drukte van mensen bij mij voor veel prikkels, iets wat invloed heeft om m'n energie (en iets waar energie van invloed op is), dus ga ik liever niet op de allerdrukste momenten zwemmen.  

Dan lig je uiteindelijk in het zwembad, al helemaal trots op jezelf dat je zover bent gekomen, totdat... JE IN EEN FILE TERECHT KOMT!   Het was niets nieuws voor me, ik heb het al zovaak meegemaakt in een zwembad, met name als er veel ouderen zijn: ze gaan gezellig met elkaar kletsen en daarvoor hebben ze twee methodes: óf enorm langzaam gaan zwemmen (zodat ze genoeg energie overhouden om te kletsen?), waarschijnlijk ook veroorzaakt door de zwemtechniek, namelijk zo goed als verticaal in het water liggen, óf ze gaan stilstaand kletsen, maar in plaats van aan een kant doen ze dat zo'n 5 tot 10 meter van de kant af.. Uiteindelijk is er van rechte baantjes dus geen sprake meer en lijkt het meer op een zigzagpatroon, wat soms neerkomt op een ware overlevingstocht
Ik snap dat zwemmen, zeker voor ouderen, een sociale bezigheid is, met als bijkomend voordeel dat je lekker aan het sporten bent. Maar wat staat er nu voorop? Ik vraag me af hoeveel je wint aan beweging door verticaal in het water te liggen en niet vooruit te komen en een beetje met je armen te wapperen. Dan zou je net zo goed bij elkaar op de koffie kunnen gaan en af en toe eens je benen strekken , of denk ik dan te negatief over ouderen .

Ben ik dan te verwend qua baantjes trekken? Vroeger, in m'n geboortedorp (misschien ligt het aan dorp/stad), was baantjestrekken echt baantjestrekken, en werd er goed duidelijk gemaakt als je de boel ophield. Ook als we bij m'n opa en oma met hun gingen zwemmen was dit het geval (zij zwommen ons overig snel voorbij ). Nu zijn er ook wel banen waarin de snellere zwemmers zwemmen, maar die zijn niet echt een optie voor mij: zo snel zwem ik nu ook weer niet, en ze gebruiken veel borstcrawl --> veel golven --> veel water wat via m'n neus/mond binnenkomt, iets wat m'n maag niet echt leuk vindt tijdens het zwemmen. Dus dan toch maar weer aan de andere kant, tussen de oudjes door zigzaggen . Ik doe het mezelf dus ook min of meer bewust aan haha.

 

En toch vind ik het een apart fenomeen :p. Ben ik raar? (uiteraard:p) Of kennen meer mensen dit, of misschien juist de andere kant?  

Mensen zeggen wel eens: "je hebt het zo druk als je het zelf maakt", maar welk soort drukte bedoelen ze daar precies mee? De daadwerkelijke agenda die tot op de minuut vol is gepland? Het hoofd wat maar blijft tollen ondanks een relatief lege agenda? Of een combinatie er van?

 

Nu ben ik zelf erg goed in het mezelf erg druk maken,   op beide genoemde manier welteverstaan! Aangezien mijn hoofd eigenlijk altijd wel door blijft tollen, kan ik me op moment totaal niet ontspannen als ik bijvoorbeeld niks te doen heb. En op andere momenten ben ik van plek naar plek aan het rennen, maar kan ik me daar kiplekker bij voelen.

 

Heeft het ergens ook niet te maken met de juiste regelmaat zien te vinden? En als je daar van afwijkt, en daardoor bijvoorbeeld ergens ineens minder tijd voor hebt (of lijkt te hebben), je het jezelf al drukker maakt, al was het alleen al voor het gevoel? Functioneert de mens het beste als hij/zij een goede regelmaat heeft?  

 

Persoonlijk denk ik wel dat de mens regelmaat nodig heeft. En natuurlijk maakt de huidige maatschappij je dat niet altijd even makkelijk, maar toch, zou je dan toch een regelmaat kunnen hebben die in feite tegen je natuurlijke klok in gaat, maar je toch goed laat functioneren?

 

Dat laatste vind ik moeilijker, maar dat komt ook door mijn eigen ervaringen. Ik heb zelf enorm veel baat bij regelmaat: als ik slecht slaap, probeer ik, indien mogelijk, een ritme te creëren waarin ik elke dag op een bepaalde tijd naar bed ga en op sta, ongeacht of ik dan 's nachts goed geslapen heb of niet. Uiteindelijk werkt het voor mij ook beter om dit ritme gelijk om te zetten naar het uiteindelijke ritme dan om het geleidelijk te verzetten (iets waar ik me overigens wel over kan verbazen).

Zo ook met de maaltijden, zoveel mogelijk toch op ongeveer dezelfde tijden, en er tegelijkertijd ook de tijd voor proberen te nemen.

Ook met activiteiten als studeren kan ik 'niksdoen' het beste tegengaan door het simpelweg elke dag op ongeveer dezelfde momenten te doen. Dit klinkt allemaal misschien een beetje dwangmatig, maar toch is het dat niet, althans, zo ervaar ik het niet! ;) Als ik namelijk uiteindelijk een goed ritme te pakken heb, valt daar ook wel op te variëren (zij het liever niet al te veel met de slaap- en eetmomenten), en kan ik die veranderingen ook beter opvangen. Het komt er dan op neer dat ik veel meer energie heb, zowel geestelijk als lichamelijk, en ik dus ook beter met een volle agenda om kan gaan, waardoor het dus weer minder druk wordt

 

Maar dan moet ik natuurlijk wel eerst de discipline opbrengen om die regelmaat er daadwerkelijk zo goed in te krijgen...  

Wat zijn jouw tips om met drukte om te gaan?

2009... Alweer een jaar voorbij!

 

Het begin van het nieuwe jaar is voor velen een moment voor reflectie. Terugkijkend op het afgelopen jaar, wat heb je bereikt, wat heb je gedaan? Heb je gedaan wat je wilde, of wat je gedacht had dat je zou doen? Heb je dingen niet gedaan die je wel in het vooruitzicht had? Of dingen wel gedaan waarvan je nooit had gedacht dat je ze zou doen?

 

Voor mij was 2008 een roerend jaar: ik heb een grote knoop door moeten hakken, en m'n leven is even tot een ommezwaai gekomen. De zomervakantie kwam voor mij op een heel goed moment, vlak ervoor werd ik gedwongen een keus te maken. In de zomervakantie had ik daardoor tijd om hier even goed bij stil te staan, en te kunnen rouwen om wat ik achter zou laten. Had ik die vakantie niet gehad, en had ik die keus niet gemaakt op het moment dat ik hem heb gemaakt, dan weet ik niet of ik er zo sterk voor zou staan als ik nu doe.  

Nog steeds is het moeilijk: je droom opzij zetten, mogelijk tijdelijk, mogelijk voorgoed, en een nieuwe droom bedenken. En dan het vervolg: wat doe je met je oude droom? Zet je hem inderdaad even 'in de wacht', of ga je zo ver dat je er definitief afscheid van neemt? Dat laatste is iets wat ik nog niet zou kunnen. En zou willen. Het moeilijke aan een onzekere toekomst, is dat dergelijke keuzes er niet makkelijker op worden.

 

En toch geloof ik erin dat alles met een reden gebeurt. Niet op de manier dat je als het ware zelf geen keuzes meer kunt maken, maar dat je een bepaalde keuze maakt omdat dat jouw weg is. Dat klinkt als een contradictio in terminis, maar toch zie ik het als twee verschillende dingen. Ik weet eerlijk gezegd ook niet goed hoe ik het onder woorden moet brengen, maar naar mijn mening kun je ook geen verkeerde keuzes maken. Misschien kies je door een keuze een zijpad met vele obstakels, maar dan is er bijna altijd wel een weg terug. Ik zeg bijna omdat er natuurlijk één pad is waar je niet van terug kunt komen (de dood), maar toch, wie weet was daar dan ook een reden voor?

 

Ook een kleine week terug heb ik een keuze gemaakt waar ik achteraf bijzonder spijt van had, en mezelf enorm op m'n kop heb gegeven: ik heb al een tijdje gevoelens voor iemand, en maandag sprak ik hem eindelijk eens alleen. We hebben ongeveer een kwartier staan te praten (we stonden buiten en het was al laat en erg koud  ), en ik had dat moment kunnen gebruiken om hem mee uit te vragen. En het spookte wel degelijk de hele tijd rond in m'n hoofd. En op het moment dat hij 3 zoenen gaf vanwege de komende jaarwisseling, had ik ook duidelijk kunnen maken dat ik hem erg leuk vindt. Ook niet gedaan.... Toen ik nog geen minuut onderweg naar huis was, ben ik nog weer teruggegaan en zijn kant op gefietst, maar hij was al weg... Enorm heb ik mezelf op m'n donder gegeven, waarom ik toch weer het lef niet had om ook maar iets te zeggen erover. En toch... Wie weet was het wel ergens goed voor... Wie weet heb ik die keuze wel gemaakt om hem eerst beter te kunnen leren kennen, in plaats van opnieuw ergens in te duiken zonder genoeg (wat is genoeg?) te weten van/over iemand?  

In verband met oud en nieuw had ik z'n telefoonnummer gevraagd aan een ander, zodat ik hem dan ook een smsje kon sturen. Dat ook gedaan, maar helaas niks teruggekregen. En weer ga ik dan denken... Pak ik het verkeerd aan, val ik hem lastig, probeert hij zo iets duidelijk te maken? Of stuurt hij daarvoor gewoon geen smsjes, en is het helemaal niks, en maak ik er weer van alles van in m'n hoofd? Ben ik te opdringerig als ik hem nu opnieuw een smsje stuur om te vragen of hij zin heeft om iets samen te doen? Hij heeft nu immers nog vakantie.... Of is het beter als ik afwacht tot hij misschien iets smst/mailt of ik hem weer spreek (over anderhalve week)? Het lijkt zo makkelijk, maar anderhalve week lijkt nu ook zo enorm lang!

Wat zou het soms toch makkelijk zijn als we elkaars gedachten zo nu en dan zouden kunnen lezen of je eigen gedachten laten lezen door de ander...

 

Hoe was jouw jaar? Moeilijke keuzes gehad? Of ging het allemaal van een leien dakje?  

En toen was het al weer avond op Tweede Kerstdag...

 

De Kerstdagen zijn altijd dagen waar ik met een gemengd gevoel naar uitkijk/tegenop zie. Aan de ene kant kan ik enorm genieten van de gezellige sferen overal, en, omdat ik ook gelovig ben opgevoed, staat ook een belangrijke gebeurtenis in het geloof centraal. Aan de andere kant zie ik ook altijd tegen die gezelligheid op. Dat wil zeggen, de botsmomenten. Tijdens de kerstdagen zijn we een aantal dagen met de familie thuis, en tussen mij en mijn zus wil het dan nog wel eens flink botsen. Inmiddels, heb ik dit jaar ervaren, kan ik er iets beter mee omgaan, en hou ik eerder op dergelijke momenten mijn mond, zodat het niet uit de hand loopt.  

Tot nu toe verloopt het allemaal redelijk soepel, misschien is loslaten hier wel het sleutelwoord! Maarja, zeker als je twee mensen bij elkaar hebt met evengrote persoonlijkheden, is dat nog wel eens moeilijk. Helemaal als er een derde persoon (met een evengrote persoonlijkheid) bijkomt en toch wel erg vaak de kant van de ander kiest. En nee, hier wil ik niet zielig mee doen of in de slachtofferrol kruipen  . Het is voor mij des te meer een les in dat belangrijke loslaten. Dus misschien kan ik er dan ergens toch wel min of meer dankbaar voor zijn!

 

Verder merk ik dit jaar dat ik steeds meer bezig ben met wat het geloof voor mij is en inhoudt. Tijdens de kerstdagen merkte ik dat des te meer: op Eerste Kerstdag moest ik 'werken' (ik ben musicus, en was ingehuurd om in een kerk te spelen), waardoor ik niet naar de dienst in 'mijn eigen kerk' (de kerk van m'n ouders eigenlijk) kon gaan. (De dienst waar ik in speelde was in een katholieke kerk, en ik ben protestants opgevoed.) Ik had een paar jaar terug niet kunnen denken dat ik dat nu zo jammer zou vinden. Niet dat ik nooit iets met het geloof had, maar misschien meer iets op de manier van bijvoorbeeld een tiener die zoiets heeft van "moeten we nu alweer bidden voordat we gaan eten" etcetera. Een soort van je ergens tegen willen afzetten misschien?

Ik heb het idee dat ik meer en meer over het geloof ben gaan nadenken sinds mijn opa vorig jaar is overleden. Hij was tot zijn overlijden dominee, en de rest van mijn familie is dus ook altijd met het geloof opgegroeid. Ik vroeg me altijd af 'wat er zo bijzonder aan was, en hoe het kon dat mensen zoveel steun konden halen uit iets wat door anderen zo sterk betwijfeld werd en wat zo onaantastbaar was'. Ik kon voor mezelf ook niet zeggen dat ik protestants was, niet omdat ik niet geloofde, maar omdat ik het niet in een hokje kon plaatsen: ik geloofde wel degelijk dat er een grotere macht was, maar of je dat nu Boeddha, Mohammed, Jezus of iets anders noemde, dat was voor mij allemaal hetzelfde.  

Niet dat dat nu allemaal anders is, maar ik ben er veel mee bezig om het voor mezelf meer vorm te geven. Het simpelweg 'een hogere macht' noemen is niet meer genoeg denk ik. Het zal een heel proces worden, waar een juiste kerk uitzoeken een onderdeel in zal zijn. Op dit moment ga ik alleen naar de kerk als ik bij mijn ouders ben, en dan dus ook naar 'hun' kerk. Er is wel een protestantse kerk in mijn huidige woonplaats, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik door die gemeente flink ben afgeknapt op die kerk: de enige post die ik van ze krijg zijn acceptgiro's... Zelfs zonder iets van een adres of iets dergelijks van de protestantse kerk in de gemeente! Dat kreeg ik al direct een week nadat ik er woonde, nou ik kan je vertellen dat je dan niet echt gemotiveerd wordt om op zoek te gaan naar de bijbehorende kerk! En aangezien ik op zoek ben naar woonruimte in een andere stad, heb ik die beslissing uitgesteld tot ik daadwerkelijk ergens anders woon.

 

Deze puntpagina zal onder andere ook daarover gaan, mijn zoektocht naar het geloof wat het beste bij mij past, en of dat binnen de kaders van een bepaald geloof past, of dat ik het voor mezelf aan moet passen met andere kaders.  

 

Voor degenen die dit lezen: hoe zijn jullie kerstdagen geweest? En wat is jullie visie op iets als geloof? En is dat ook een zoektocht geweest, of juist altijd als vanzelfsprekend geweest?

Liefs, HL

Welkom op mijn weblog!

 

Hier zal ik binnenkort een log bijhouden over mijn leven. Dat kunnen dingen zijn uit mijn verleden, heden en de toekomst, het ene misschien iets negatiever dan het andere, maar ik hoop uiteindelijk toch iets positiefs uit te dragen!  

Even kort nog iets over mijn naam: hier ben ik op gekomen naar aanleiding van de website www.lifehacking.nl. De meeste mensen zullen gelijk aan computers hacken denken, maar dat is het niet bepaald ;). Lifehacking.nl geeft tips om je leven handiger/gemakkelijker/efficiënter etcetera te maken.

Mijn lognaam zal daar deels over gaan, en deels ook in de gedachte van computers kraken, maar dan niet met computers, maar met mijn leven: hoe kan ik mijn leven 'hacken', dingen die ik tegenkom op mijn levenspad die het allemaal wat makkelijker maken, of juist niet.

 

Voel je vrij om te reageren, hopelijk wel met respect in het achterhoofd     dan wordt het hoop ik voor iedereen hier leuk/interessant etcetera!

 

Liefs, HL

 

PS: soms zal ik hier afsluiten met HL (hacking life), en soms met een pseudoniem (Maaike), dus mocht je me denken te kennen, dan zou ik het op prijs stellen als je alleen deze twee namen gebruikt